?

Log in

No account? Create an account

Previous Entry | Next Entry

Weer een nieuwe…

Hoi iedereen,

Ja, huisgenoot nummer 4 zal morgen voor de deur staan. Het enige dat ik weet van deze persoon is dat ze een ze is. Verder krijg ik niks te horen. Ik vraag me af hoelang deze het vol houd. Misschien zitten jullie na te tellen maar het zijn er nu al echt 4. De eerste was Eliza, zij besloot in Beijing al dat ze hier niet heen wilde (wilde oudere kinderen). De tweede was Phoebe die de school niet leuk vond (wilde ook oudere kinderen) die hield het 3 weken vol. Toen kwam Jeanette. Zij wilde helemaal niet lesgeven (in ieder geval niet aan zulke jonge kinderen), (4 weken). En nu maar afwachten hoelang huisgenoot nummer 4 het vol houd. Ik ben blijkbaar niet de beste huisgenoot als ik er al zo veel heb weggejaagd. 

Ik wil ook even duidelijk maken waarom ik hier in China zit. Ik heb wat vragende e-mailtjes gehad van bepaalde mensen die niets wisten van mijn ambitie om naar het oosten te trekken als een vogel (of is dat het zuiden).
Ik zit hier omdat ik met mijn eigenzinnige kop eens iets anders wilde. Weg van het saaie en platte Nederland en kom maar avontuur in verre oorden. Na lang zoeken kon ik geen au pair plek vinden in zowel Japan en China. Wel vind ik een Nederlandse organisatie die projecten aanbood in landen zoals China. Vrijwilligers werk, lesgeven, vrijwilligers werk en nog meer vrijwilligers werk. Daar is niks mis mee maar je verdient er niks mee. Dat lesgeven klonk mij wel goed in de oren. Toen ik me uiteindelijke wilde aanmeldde blijk het dat ze het niet meer aanboden. En dus werd ik doorverwezen naar de werkelijke organisatie die het programma aanbood. Na enkele toelating's gesprekken en verslagen die ik moest in leveren, werd ik uiteindelijk aangenomen. Mijn Engels was blijkbaar goed genoeg. Want ja als je in China iets wil bereiken als buitenlander moet je of beroemd zijn zoals lady gaga, een rijke oude man zijn of gaan lesgeven. Engelse les wel te verstaan, want dat “is” de taal van de toekomst. Iedere chinees zou wel Engels willen spreken maar chinees en Engels zijn heel verschillende talen met verschillende klanken en tonen en zin vormingen. Nou moet ik zeggen dat hoewel Nederlanders beter Engels spreken dan chinezen ik de eerste week dat ik in Beijing was amper mijn mond durfde te openen. Iedereen om me heen sprak Engels en het klonk als “echt” Engels. Nadat ik me wat moediger voelde begon ik ook al gouw met iedereen mee te babbelen. In die maan in Beijing heb ik meer Engels geleerd dan in mijn gehele leven. Mijn eerste maand in China was gericht om ons interns (leerkracht assistenten) op te leiden. Na een maand moesten wij goed genoeg zijn om te kunnen lesgeven aan alle leeftijdsgroepen. We leerde lessen te plannen, spelletjes te spelen om de lessen leuk te houden, toetsen of te nemen, uitspraken te oefenen, enzo voorts enzo voorts. Na die te korte maand waar we ook allerlei leuke uitstapjes hadden naar overal en nergens (Chinezen muur, zomerpaleis, tombes en meer) werd ik uiteindelijk naar Shenyang gestuurd. Hier in de shenping kindergarten moest ik het mar zien te rooien. Die 1 maand durende cursus was meer gericht op oudere kinderen en volwassenen. Wat moest ik nou doen met 2, 3, 4, 5 en 6 jarige. Ze verstaan geen word wat ik zeg en zelf de assistenten en mijn contactpersoon die afgestudeerd was met een master voor Engels verstonden me niet. Nu na bijna 2 maanden weet ik dat ik gewoon baby Engels moet praten om me verstaanbaar te maken. Als die lange uren met het voorberijden van lessen in mijn training voor niks. Nu ben ik ondertussen al weer heel veel vergeten. Lesgeven was een van de beroepen die ik wel zou willen overwegen. Zo veel mogelijkheden. De organisatie had me niet voorbereid op zulke jonge kinderen. Maar ik laat me er niet bij zitten en doe mijn best de klassen die ik lesgeef zo veel mogelijk Engels te leren. Mijn vragen om advies worden genegeerd en afgewimpeld. Spelletjes en liedjes die ik op het internet vind zijn meestal te moeilijk voor deze jonge kinderen die nooit in aanraking zijn gekomen met Engels. Maar ik heb hoop. Het zijn lieve kinderen en erg slim ook. Ze pikken dingen heel snel op en mijn beste klas heeft zelfs kinderen die al een praatje met me kunnen maken.

Toch zit ik soms in mijn kamer te mokken. Waarom kunnen ze me niet gewoon naar een andere school verplaatsen. Ik heb het vaak genoeg gevraagd. Ik wil ook lesgeven aan oudere kinderen. Maar zegt mijn organisatie, “je bent niet iemand uit een Engels sprekend land, de meeste scholen willen je daarom niet”. *Zucht*

Maar wees niet bang. Ik heb het hier heel gelukkig al klinkt het niet altijd zo. Ik ben hier dan wel heel alleen in deze vieze lelijke stad maar dat hoeft niet te betekenen dat ik me der bij neer moet leggen. Ik zal het hier zo leuk mogelijk maken.

Volgende week vrijdag ga ik naar Mongolië toe met nog meer mensen. Nog een leuk uitstapje van mijn organisatie. Dan kan ik in ieder geval gewoon praten met mensen die mijn taal spreken.

Ik zie jullie allemaal weer over 3 maanden en dan zal ik jullie alles vertellen over mijn avonturen in het oosten.

Groetjes van Lotte

Comments

Latest Month

May 2011
S M T W T F S
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031    
Powered by LiveJournal.com
Designed by Taylor Savvy