?

Log in

tweet tweet twee---

voor iedereen die meer uitleg nodig heeft dan de titel van mijn update. mijn lieve o zo schattige vogeltje die ik nog neet eens een naam heb gegeven in gisteren de pijp uit gegaan. of wel hij is dood. dat komt er van als je geen echt vogelvoer kan vinden, en hem vette koekjes moet voeren. ik ben zelfs een eng aquarium gebouw in gegaan om voer te zoeken (in de koop je dier hier straat). ik zal zijn getweet missen

flikker acount

hoi luitjes hier is dan eindelijk mijn flikker account.
volgende maand kan ik meer plaatjes plaatsen heb mijn limiet al gebruikt.

tweet tweet

Hoi iedereeen

Een lekker kort bericht voor al die mopperaars. Vandaag heb ik een vogeltje aan geschaft. Ik zal morgen een foto maken en op mijn fliker account plaatsen. Ik heb nog geen naam dus suggesties zijn welkom. Het is een soort van musje (uiterlijk) maar dan spitser zie die foto morgen maar.
Btw ik wil meer reacties op mijn berichten :P.
Tot morgen dan maar weer.

Lotte in het wilde oosten

p.s. in een heel leuk kooitje :D

nieuwe beloftes

Hoi iedereen.

Ik hoor alleen maar klachten van jullie kant. Waarom update je niet vaker en plaats eens wat foto’s zodat we kunnen zien waar je woont enzo. Nou een klacht van mij. Laat eens wat anders van je horen of laat in ieder geval iets van jullie horen. Ik heb bijvoorbeeld geen idee wie dit eigenlijk leest. Soms heb ik het gevoel dat ik voor niks typ. Als jullie iets vaker van jullie laten horen zal ik wat vaker iets typen. En jullie kunnen niet het excuus gebruiken van “ik heb hier geen account” (kost 3 minuten om je aan te melden) of ik vertrouw de site niet (je kunt een andere naam gebruiken en als je wil heb je sites waar je e-mail adressen kan maken die maar 5 minuten geldig zijn) (Google dat maar).

Nu even iets leukers, ik wil even mijn mam bedanken die mij op Moederdag (bijna Moederdag dan) mij haar dochter een cadeautje gaf. Het klinkt niet veel maar een tientje hier is een heelboel geld. Daar kan je lekker van drinken of uit eten gaan. Of naar de Starbucks gaan en me zelf verwennen met een karamel frapatino. Dat is toch zo lekker . Ik denk dat ik dit maar iedere week ga doen. Dan zie ik nog eens een paar buitenlanders. En ontmoet ik nog eens wat Engels sprekende mensen. Het gebrekkige Engels in de kleuterschool ben ik nu wel onderhand zat. Ik leef hier nu al meer dan een maand alleen en ik ben hier langzaam aan het door draaien. Wel moet ik zeggen dat mijn chinees verbeterd is. Ik maak nu niet meer zo veel fouten als ik aan het tellen ben (al haal ik de 10 en de 4 nog steeds door elkaar). Het is ook niet erg gezellig in het apartament zo geheel alleen. Mijn lieve zusje kan jullie vertellen dat ik niet van griezelfilms hou voor een reden. Zo geheel alleen in een best wel groot (nog steeds stinkend) apartament is best eng. Alle geluiden om me heen maken me eigenlijk wel bang (ik ben tenminste eerlijk met mezelf). Ik ben al blij dat ik niet bang ben voor al die chinezen buiten mijn appartement. Over het algemeen zijn ze kleiner dan ik (betekend niks in de vechtsport) maar mij postuur schrikt velen af. Alleen de enkele taxi chauffeur kan het soms niet laten even een hand over mijn knie te laten glijden. Dat hoort er bij. Ik ben al blij dat ik gewoon bruin haar heb. Andere interns in de rest van China moeten willekeurige chinezen hun haar laten voelen. Ook dat is niet altijd even onschuldig.

Ik ga nu maar eens weer wat lessen plannen. Ik zal proberen wat vaker een verhaaltje te plaatsen, als jullie je maar herinneren om te reageren op wat ik schrijf. Vragen zijn altijd welkom (gesprek onderwerpen ook). Iedereen die een tientje op de grond vind is wel verplicht het naar me over te maken  daar kan ik heel lekker voor uit eten. Of ik kan er 2 broeken voor kopen op mijn plaatselijke markt.

Weer een nieuwe…

Hoi iedereen,

Ja, huisgenoot nummer 4 zal morgen voor de deur staan. Het enige dat ik weet van deze persoon is dat ze een ze is. Verder krijg ik niks te horen. Ik vraag me af hoelang deze het vol houd. Misschien zitten jullie na te tellen maar het zijn er nu al echt 4. De eerste was Eliza, zij besloot in Beijing al dat ze hier niet heen wilde (wilde oudere kinderen). De tweede was Phoebe die de school niet leuk vond (wilde ook oudere kinderen) die hield het 3 weken vol. Toen kwam Jeanette. Zij wilde helemaal niet lesgeven (in ieder geval niet aan zulke jonge kinderen), (4 weken). En nu maar afwachten hoelang huisgenoot nummer 4 het vol houd. Ik ben blijkbaar niet de beste huisgenoot als ik er al zo veel heb weggejaagd. 

Ik wil ook even duidelijk maken waarom ik hier in China zit. Ik heb wat vragende e-mailtjes gehad van bepaalde mensen die niets wisten van mijn ambitie om naar het oosten te trekken als een vogel (of is dat het zuiden).
Ik zit hier omdat ik met mijn eigenzinnige kop eens iets anders wilde. Weg van het saaie en platte Nederland en kom maar avontuur in verre oorden. Na lang zoeken kon ik geen au pair plek vinden in zowel Japan en China. Wel vind ik een Nederlandse organisatie die projecten aanbood in landen zoals China. Vrijwilligers werk, lesgeven, vrijwilligers werk en nog meer vrijwilligers werk. Daar is niks mis mee maar je verdient er niks mee. Dat lesgeven klonk mij wel goed in de oren. Toen ik me uiteindelijke wilde aanmeldde blijk het dat ze het niet meer aanboden. En dus werd ik doorverwezen naar de werkelijke organisatie die het programma aanbood. Na enkele toelating's gesprekken en verslagen die ik moest in leveren, werd ik uiteindelijk aangenomen. Mijn Engels was blijkbaar goed genoeg. Want ja als je in China iets wil bereiken als buitenlander moet je of beroemd zijn zoals lady gaga, een rijke oude man zijn of gaan lesgeven. Engelse les wel te verstaan, want dat “is” de taal van de toekomst. Iedere chinees zou wel Engels willen spreken maar chinees en Engels zijn heel verschillende talen met verschillende klanken en tonen en zin vormingen. Nou moet ik zeggen dat hoewel Nederlanders beter Engels spreken dan chinezen ik de eerste week dat ik in Beijing was amper mijn mond durfde te openen. Iedereen om me heen sprak Engels en het klonk als “echt” Engels. Nadat ik me wat moediger voelde begon ik ook al gouw met iedereen mee te babbelen. In die maan in Beijing heb ik meer Engels geleerd dan in mijn gehele leven. Mijn eerste maand in China was gericht om ons interns (leerkracht assistenten) op te leiden. Na een maand moesten wij goed genoeg zijn om te kunnen lesgeven aan alle leeftijdsgroepen. We leerde lessen te plannen, spelletjes te spelen om de lessen leuk te houden, toetsen of te nemen, uitspraken te oefenen, enzo voorts enzo voorts. Na die te korte maand waar we ook allerlei leuke uitstapjes hadden naar overal en nergens (Chinezen muur, zomerpaleis, tombes en meer) werd ik uiteindelijk naar Shenyang gestuurd. Hier in de shenping kindergarten moest ik het mar zien te rooien. Die 1 maand durende cursus was meer gericht op oudere kinderen en volwassenen. Wat moest ik nou doen met 2, 3, 4, 5 en 6 jarige. Ze verstaan geen word wat ik zeg en zelf de assistenten en mijn contactpersoon die afgestudeerd was met een master voor Engels verstonden me niet. Nu na bijna 2 maanden weet ik dat ik gewoon baby Engels moet praten om me verstaanbaar te maken. Als die lange uren met het voorberijden van lessen in mijn training voor niks. Nu ben ik ondertussen al weer heel veel vergeten. Lesgeven was een van de beroepen die ik wel zou willen overwegen. Zo veel mogelijkheden. De organisatie had me niet voorbereid op zulke jonge kinderen. Maar ik laat me er niet bij zitten en doe mijn best de klassen die ik lesgeef zo veel mogelijk Engels te leren. Mijn vragen om advies worden genegeerd en afgewimpeld. Spelletjes en liedjes die ik op het internet vind zijn meestal te moeilijk voor deze jonge kinderen die nooit in aanraking zijn gekomen met Engels. Maar ik heb hoop. Het zijn lieve kinderen en erg slim ook. Ze pikken dingen heel snel op en mijn beste klas heeft zelfs kinderen die al een praatje met me kunnen maken.

Toch zit ik soms in mijn kamer te mokken. Waarom kunnen ze me niet gewoon naar een andere school verplaatsen. Ik heb het vaak genoeg gevraagd. Ik wil ook lesgeven aan oudere kinderen. Maar zegt mijn organisatie, “je bent niet iemand uit een Engels sprekend land, de meeste scholen willen je daarom niet”. *Zucht*

Maar wees niet bang. Ik heb het hier heel gelukkig al klinkt het niet altijd zo. Ik ben hier dan wel heel alleen in deze vieze lelijke stad maar dat hoeft niet te betekenen dat ik me der bij neer moet leggen. Ik zal het hier zo leuk mogelijk maken.

Volgende week vrijdag ga ik naar Mongolië toe met nog meer mensen. Nog een leuk uitstapje van mijn organisatie. Dan kan ik in ieder geval gewoon praten met mensen die mijn taal spreken.

Ik zie jullie allemaal weer over 3 maanden en dan zal ik jullie alles vertellen over mijn avonturen in het oosten.

Groetjes van Lotte

uuuhhh ja ik leef nog steeds :)

Hoi iedereen.

Ja, ja k weet het. Ik moet vaker iets schrijven, maar weet wel dat ik best wel druk bezig ben hier en dat China soms een land is dat erg voor loopt op de rest maar dat het soms toch wel achter loopt. Neem nou mijn internet. Soms werkt het en soms niet. Dat is een van de redens dat ik niets kon schrijven.

Maar ja wat is er met mij gebeurd de afgelopen weken? Mijn nieuwe huisgenoot, Jeannette, gaat me nu al verlaten. Jullie weten niks van haar af maar nadat Phoebe mij verliet stuurde ttc (teach and travel China) mij een nieuw huisgenootje. Haar naam is Jeannette. 22 jaar komt uit Noorwegen en weet waarom ze eigenlijk naar China is gekomen. Ze houdt niet van rijst of noedels of zeewier. Ze is allergisch voor schaaldieren en houd niet van lesgeven. Alles is fout en vervelend voor haar.
Waarom is ze hier dan? Geen idee. Dat is dan ook de reden dat ze me gaat verlaten. Ze gaat terug naar Noorwegen en dan door naar New York waar haar zus woont. Na 2 weken lesgeven had ze het al opgegeven. Ik zelf zit hier al een x aantal weken (7 weken denk ik) en ik ben het ook zat. Maar ja ik kan de pot op ttc doet niks voor mij. Ik heb meereder malen geklaagd over de stank en de dingen die we missen in het appartement en ik heb ook gezegd dat ik helemaal geen kleine kinderen les wil geven omdat ze toch niet begrijpen wat ik probeer te zeggen maar nee ze doen daar niks voor. Had ik maar uit een Engels sprekend land moeten komen. En ze kunnen geen plaats voor me vinden ergens anders. Nu komt het leuke. Ik moet hier in Shenyang blijven wonen voor de rest of mijn verblijf in China, zonder huisgenoot. Ze kunnen niemand vinden die met me kan wonen. Ik ben hier dus in mijn eentje tot 15 juli.
Er zijn wel ander hier in Shenyang maar die wonen ver weg en dat is best kostbaar met de taxi op en neer. (meer dan 30 yuan ongeveer 4 euro enkele reis) ze kunnen niks voor mij doen dus moeten jullie me maar leuke berichtjes sturen.

Verder heb ik een flikker account aan gemaakt met mijn foto’s. De link zal ik later geven.

Ik zal nu wat vaker updaten maar ik ben gewoon best wel druk bezig hier.

Groetjes Lotte
p.s. ik mis jullie allemaal.

een erge ramp. ja, ik ben ook getroffen

Hallo ongeruste luitjes,

 

Blijkbaar maakt iedereen in Nederland zich zorgen om mij. Misschien denken jullie wel waarom zouden we maar vraag je dan maar af wat er laatst in de wereld is gebeurd. Japan ja. Nou word nu niet ongerust. Japan ligt ver van China. Er zit een zee tussen en ook nog best veel land dus ik heb niks gemerkt van de aardbeving.

 

Misschien zeggen sommige (lieve ouders) dat helemaal niet het zorgelijke punt was. Ja, mensen nu komt het beschamende die mensen die daar aan denken, denken aan mijn avontuur vorige week zaterdag 5 maart. Dat was de nacht dat ik voor het eerst dronken was. Na 3 mislukte pogingen (2 in Beijing) is het me dan eindelijk gelukt om echt dronken te worden. Eerst moest ik dan wel 4 seks on the beach es drinken (cocktail) en 2 ½ biertjes en nog een shotje met het een en ander, en ook nog voor dat we naar de bar gingen een grote beker rijstwijn met een beetje sinas. Daarna was ik dan ook wel aardig dronken of zoals ze het in het Engels zeggen “pissed drunk” dat was ik. Heb het de volgende morgen (een paar uur later) ook wel echt gemerkt. Ik heb die dag niet echt veel gegeten, je kunt beter zeggen dat ik de wc te eten gaf vanuit mijn maag. Dat was toch een ziekelijke dag. Ik denk niet dat ik snel weer zo dronken ga worden er is niks aan.

 

Voor iedereen die echt nieuwsgierig is over hoe ik ben als ik dronken ben, ik ben vrolijk maar weet nog wel wat ik aan het doen ben. Ik maak me zelf dus wijs dat ik een verantwoordelijk drinker ben ( ahem) ik zal proberen een paar leuke foto’s te plaatsen maar eerst moet ik uitvogelen hoe je dat hier doet.

 

Sorry, voor het korte verhaal maar hat is hier al avond en ik moet nog een paar lessen voorbereiden. Doei doei

 

Lotte

p.s. sorry voor de o zo grappige titel ik moest toch op een bepaalde manier de aandacht trekken.

mijn eerste maanden in china

hoi iedereen,

 

Ja ik weet het. Het is een schande dat ik nu pas iets schrijf of iets van me laat weten maar ik had het gewoon heel erg druk hier en het verre China. Ik moet zeggen dat ik jullie allemaal heel erg mis en dat de cultuur hier soms wat overweldigend is.

 Misschien hebben sommige al gehoord dat ik nu in Shenyang zit. Een grote industrie stad in het noorden van China. en iedereen maar zeggen dat het hier erg koud zou zijn, maar dat is niet waar. Het is her ongeveer -3  graden en warm genoeg om niet gekleed te gaan als een Eskimo. Terwijl ik dit schrijf schijn de zon en is de lucht helder blauw.

Voor iedereen die spelfouten vind en andere taal fouten in mijn taalgebruik, weet wel dat ik hier al meer dan anderhalve maand zit en alleen maar Engels hoor en praat. Mijn Nederlands gaat natuurlijk een beetje (veel) achteruit.

De school waar ik in werk is heel erg mooi en kleurig. Ik zal vast nog wel eens foto’s bijvoegen misschien. Veel van de mensen hier zijn aardig en vrolijk. Maar alle juffen hier zijn heel erg streng.  O nee sommige van jullie weten niet eens op wat voor school ik zit. Dit is een kindergarten. Een stoor van kleuter/onderbouw van een basis school. We hebben hier kinderen met de leeftijden 3 tot 6 (en een paar 2 jarige). Ik zelf geef les aan de 3 tot 4 jarige. Dat zijn 6 lessen op een dag. Iedere les is 30 minuten lang en bij elkaar zijn dat dus 3 uren. Nou klinkt dat niet echt veel maar dat is wel het geval. Die kleine kinderen hier zijn niet allemaal even oplettend en leuk. Ze zien er misschien schattig uit maar van binnen zijn het soms wel duiveltjes.  Ze willen niet luisteren, lopen rond, stampen met hun voeten, vinden jou kleding interessanter dan je verhalen en willen over het algemeen meer aan jou zitten dat doen wat je van ze vraagt. Het vervelende is ook dat ze gewoon niet begrijpen wat je allemaal zegt. Nou ik  heb het eigenlijk wel erg makkelijk. Mijn huisgenoot Phoebe (18 komt uit Engeland) heeft het zwaarder. Zij moet de allerkleinste lesgeven voor 15 minuten. De allerkleinste zijn de 2 en een half jarige tot 3 jaar. Zij spreken helemaal geen Engels en bijna geen chinees. De meeste zitten haar maar versuft aan te staren en beginnen te huilen als je te dicht bij ze komt. Ik zelf heb er ook een paar van in mijn klas. Verder moet Phoebe ook nog eens een les geven van een uur aan de oudere meer gevorderde klas. De ouders van die leerlingen betalen meer aan de school voor meer Engelse lessen en dus word er veel van ons verwacht. Die kinderen weten best wel veel maar het is moeilijk hun niets nieuws uit te leggen omdat ze niet snappen wat je bedoelt. De lerares (Amenda)  in die klas is ook de best Engels sprekende persoon in de gehele school. Nou denken jullie vast dat, dat erg goed is maar nee. Dit is en blijft China. Phoebe die dus uit Engeland komt kan bijna niet met haar praten. Ik zelf gebruik gewoon babytaal. Met mij kan ze dus wel een beetje praten. Voor zo’n Chinese lerares is het makkelijker Engels te leren aan de kleine niet begrijpende kinderen. Zij kan gewoon even vertalen wat ze zegt en het is duidelijk. Wijzelf moeten tekeningen maken en ze aan de kinderen laten zien. En na 4 lessen de zelfde tekeningen laten zijn ben jij het wel zat (6 x het zelfde in iedere klas, of 2x 3x de zelfde lessen voor de verschillende niveaus van de leerlingen) ook de leerlingen zijn ze dan wel zat die 5 verscheurde en gekreukte tekeningen. Nu vraag je je misschien af waarom ze verscheurd en gekreukt zijn. Dat zal ik je uit leggen.

De vorige buitenlandse leraren hier hebben waarschijnlijk de leerlingen geleerd de tekeningen te slaan en aan te raken, er op te staan, ze te verkreuken, en te scheuren, wanneer ze maar kunnen. Als je ze schuin legt komt er altijd wel een jongetje of meisje aan gehold om ze met veel getrek en geduw naar de andere toesnellende studenten proberen recht te trekken. Aaah, dat klinkt lief maar naar 3 keer wil je dat ze op houden, en na 8 keer wil je dat ze op hun stoel blijven zitten, en na 15 keer wil je dat ze stokken elkaar te bespringen en op de grond te vallen, en na…. Je snapt het wel. Het word erg vervelend na een aantal keer.

Omdat ze je niet verstaan moet je ze eerst een paar bevelen leren in het Engels. Sta en zit zijn de eerste dingen die ik ze wil leren. Nou heb ik het al anderhalve week geprobeerd, en de meeste groepen snappen het nu wel maar twee groepen willen het maar niet overnemen. In een groep blijven ze allemaal zitten, en in de andere groep rennen ze naar me toe zodra ik zeg sta. Dan vallen ze allemaal weer en moet ik ze boos overeind trekken, ze boos aan kijken en ze terug sturen naar hun plaats. Dat lukt me nog niet erg. Ik vroeg Amenda waarom  ze dat doen en zij haalde alleen maar haar schouders op. Nu is er ook een andere lerares die een  beetje Engels kan en zij helpt me met haar klas, en leerde me een paar simpele bevelen en complimentjes. Ook heeft ze gezegd dat ze me wel wil helpen met mijn chinees als ik haar help met haar Engels.

Iedere doordeweekse dag heb ik dus 6 klassen van een half uur. Dat zijn drie simpel () en drie middel () klassen. De groepen 1, 2 en 3 (一二) zo dat zijn alle Chinese tekens die ik nodig heb in de school.

Maar nu moet ik echt gaan slapen en lessen plannen. Ik weet nog niet wat ik de kinderen morgen ga leren.

 

Doei, doei iedereen.